น้ำหอมเฉพาะบุคคล

น้ำหอม คือ สารละลายหอมระเหยที่มีกลิ่น การใช้น้ำหอมตั้งอยู่บนหลักการว่า กลิ่นหอมมีผลต่ออารมณ์และร่างกาย กลิ่นทำให้เกิดความรู้สึกผ่อนคลาย ร่างกายก็จะผ่อนคลายด้วย กลิ่นทำให้กระตือรือล้น ร่างกายก็จะผลิตฮอร์โมนให้กระฉับกระเฉงตื่นตัวด้วย อีกทั้งยังสร้างความรู้สึกที่ดีแก่ผู้อื่นที่ได้กลิ่นจากผู้ใช้อีกด้วย เป็นการเพิ่มความประทับใจ

ในสมัยโบราณมีการใช้เครื่องหอม น้ำหอม เพื่อการถวายแก่เทพเจ้า ด้วยเชื่อว่า กลิ่นคือสิ่งที่ดีที่สุดในการสื่อสารและเป็นสิ่งที่เทพเจ้าชื่นชอบ โดยมีตำนานและเรื่องเล่าเกี่ยวกับเทพเจ้าและกลิ่นที่ชอบของเทพแต่ละองค์แตกต่างกันไป

การใช้น้ำหอมแพร่หลายอย่างมาในยุคเรเนซองส์ของฝรั่งเศส และได้กลายเป็นที่นิยมไปทั่วโลกในปัจจุบัน

น้ำหอมเฉพาะบุคคล

น้ำหอมเฉพาะบุคคลเป็นรูปแบบการทำน้ำหอมโดยผู้ปรุงๆ น้ำหอมให้แก่คนๆ เดียว บนฐานของการเทียบกลิ่นกับกลิ่นตัวของผู้ใช้ และกลิ่นใหม่ที่ปรุงจะมีผลอย่างไรต่อกลิ่นของผู้ใช้ในภาพรวม ต่อมา ได้มีการนำหลักโหราศาสตร์ ชะตาราศี ระบบธาตุ ระบบพลังงาน มาใช้ในการวางแผนการปรุงกลิ่นน้ำหอมให้เหมาะสมกับบุคคลยิ่งขึ้น  ช่วยเสริมบุคลิกของคนให้ดูดีมีเสน่ห์ยิ่งขึ้น  ช่วยให้ได้รับโชคดีจากกลิ่นที่เหมาะสม เป็นปัจจัยสนับสนุนทั้งจากปัจจัยกายภาพและปัจจัยจิตวิทยาอีกด้วย น้ำหอมตามราศี

การปรุงน้ำหอม

น้ำหอมทำจากน้ำมันหอมที่สกัดจากดอกไม้ธรรมชาติหรือสังเคราะห์ โดยผสมกับแอลกอฮอล์ (วอดก้าคุณภาพสูง 80 – 100 proof  คือ มีปริมาณแอลกอฮอล์ 40% – 50%) ในปริมาณเหมาะสม

การใช้น้ำหอม คือ ใช้ทาหรือพ่นตามเสื้อผ้าหรือร่างกาย น้ำหอมจะระเหยออกมาพร้อมกับส่งกลิ่นหอมออกมาด้วย

Continue reading “น้ำหอมเฉพาะบุคคล”

ขี้ผึ้ง

ขี้ผึ้งถูกเก็บอยู่ในตัวของผึ้งน้ำหวานในรูปของเกล็ดบางๆ เกล็ดดังกล่าวถูกสร้างขึ้นโดยต่อมที่อยู่บริเวณท้องน้อยของผึ้ง ส่วนผึ้งงานมีต่อมดังกล่าวอยู่แปดต่อมอยู่ด้านในของเปลือกปล้องกลางบริเวณท้องน้อยในอัตราส่วน 4 ต่อ 7 ขนาดของต่อมผลิตขี้ผึ้งขึ้นอยู่กับอายุของผึ้งงาน

Continue reading “ขี้ผึ้ง”

วัฒนธรรมกำยาน (5)

วัฒนธรรมกำยานในอารยธรรมจีน

ชาวจีนใช้กำยานมาตั้งแต่ปลายยุคหินใหม่ จนมาถึงยุคสามราชา ห้าจักรพรรดิ์  (2852-2070 กคศ.) สืบต่อมาถึงราชวงศ์เชี่ย (2100-1600 กคศ.) ราชวงศ์ซาง (1600-1046 กคศ.)  และราชวงศ์โจว (1045-256 กคศ.) โดยมีการจุดกำยานเพื่อบูชาบรรพบุรุษ การบูชาเทพเจ้า ในยุคราชวงศ์ฮั่น (206 กคศ. – คศ. 220) มีการนำเข้ากำยานจากต่างแดน ในขณะที่กำยานที่ผลิตภายในแผ่นดินจีนถือว่าเป็นของสำหรับคนชั้นต่ำ ในช่วงราชวงศ์ซ้อง การใช้กำยานดีจุดรมในระหว่างการรับแขกเหรื่อหรือรมสถานที่ให้หอมกรุ่นที่ถือเป็นวัฒนธรรมที่นิยมกันมากของชนชั้นสูง

Continue reading “วัฒนธรรมกำยาน (5)”

วัฒนธรรมกำยาน (4)

ในอารยธรรมเมโสโปเตเมีย (3100 ปี ก่อนคริสตศักราช) มีอารยธรรมย่อยโดยเริ่มจากชาวสุเมเรียนในดินแดนตะวันออกกลาง ชายฝั่งทะเลเมดิเตอร์เรเนียน การใช้กำยานพบในพิธีกรรมทางศาสนาในลักษณะการเผากำยานกับถ่านไม้ โดยกำยานจะประกอบจากยางไม้หลายชนิด เช่น ไม้เซดาร์ จูนิเปอร์ ไซเปรส และ ทามาริสก์

การเผากำยานเพื่อถวายเทพเป็นการเฉพาะ  เช่น เทพอินานนา เทพเอนลิล เทพมาร์ดุค หรือ เทพมังกรทีอาแมท หรือแม้กระทั่งเทพซามาช สุริยเทพก็จะถวายกำยานไม้เซดาร์บริสุทธ์ กำยานผสมมักจะผสมกลิ่นดอกมะลิเป็นส่วนมาก

กำยานที่ดีที่สุดเชื่อกันว่า พบในดินแดนโอมาน ซึ่งทำให้เกิดการค้ากำยานอย่างกว้างขวางในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เมืองท่า Khor Rori เป็นแหล่งสำคัญสำหรับส่งออกกำยานไปยังดินแดนต่างๆ รวมไปถึงอินเดียและจีน ตั้งแต่ 300 ปี กคศ. จนถึง ศตวรรษที่ 4  และทำให้ดินแดนโอมานปรากฎอยู่ในคำภีร์ไบเบิลของศาสนาคริสต์และคัมภีร์อัลกุรอานของศาสนาอิสลาม

กำยานที่มีลักษณะใส (silver incense) ถือเป็นกำยานชั้นสูง เป็นกำยานสำหรับกษัตรย์และชนชั้นสูง สำหรับกำยานที่มีลักษณะสีน้ำตาล (muddy incense) ถือเป็นกำยานราคาถูกและซื้อหาได้ทั่วไป

incense01
ชุดเผากำยาน

 

ชุดเผากำยาน (censor) ในอารยธรรมเมโสโปเตเมียนิยมสร้างเป็นรูปสัตว์ ในวัฒนธรรมอื่นนิยมสร้างเป็นกระถางลายอักษระและดอกไม้

censor
ชุดเผากำยานในดินแดนอาหรับ

 

 

่อ่าน วัฒนธรรมกำยาน (3)

อ่าน วัฒนธรรมกำยาน (5)